डोंगर उतरणी वर एक

करवंदिची जाळी लागते

आणि माझं मन पुन्हा

जुनीच स्वप्नं मागते ......................................

माझं एकटेपण असं
हल्ली मला आवडायला लागलय
जागापासून तुटलेपण ही
हल्ली नकळत आवडायला लागलय

हल्ली नकळत आवडायला लागलय
आठवणी तुझ्या जागवायला
आठवणीनच्या कोषातच
तुझ्या वर रागवायला .....................

आलास तेव्हा वाटलं
आभाळ द्यायला आलास
माझं ........ हरवलेलं

गेल्यावर मात्र उमगलं
पायाखालची जमीनच
निसटली होती ............. १


निघून गेलास तू
अगदी ssss सहज ........
माझ्या मृत्यूचा फतवा ऐकउन
यामासरखा .............

अन मी मात्र मागे
थिजलेली ....... वाळवंटासारखी
सुन्नं....... विराण............ २


तुला तरी कशी दोष देऊ
तुला तरी कशी दोष देऊ
माझा गळा मीच कापला होता
माझ्याच केसानं !!!!!!!

फ़क्त फरक येव्हडाच की ........
तूच माझा केस कापून
माझ्याच हातात ठेवलेला !!!!!!!!! 3

कवयित्री -( माधुरी दिक्षित)

तुझी आठवण

तुझी आठवण ..........
पाकळीवरचं दव - मोती
रविकरांनी पाणी बनणारं

तुझी आठवण ...........
वार्या वरचा भीर-भीरता सुगंध
न पकडता येणारा

तुझी आठवण ............
कोमल पाकळी प्राजक्तीची
स्पर्शानेही कोमेजणारी

तुझी आठवण ...........
एक खळाळती नदी
संगमाआधीच थिजणारी

तुझी आठवण ...........
सहस्त्रकिरणं चंद्राची
शांत , शितल

तुझी आठवण ...........
सहस्त्र किरणं सुर्यचिही
प्रखर दाहक

तुझी आठवण .............
अंगार निखार्याचा
तुझी आठवण ..............
दाह पांगाऱ्याच्या फुलाचा

तुझी आठवण ...........
माझा उगावातिचा चन्द्र
तुझी आठवण ...........
आयुष्याचा मावळतिचा सूर्य

कवयित्री - माधुरी दिक्षित

धुंदी

श्वासात श्वास होते
हातात हात होते
मौनात चन्द्र होता
सारेच धुंद होते ...............

गंधित रातराणी
मदमस्त केवडा हा
बहरातल्या सुखाला
साक्षीस विश्व होते .............

तू घातल्या मिठीला
सारेच गंध होते
वाटेवरी सुखाच्या
आकाश दंग होते ...............

आरशा समोर ग
उभी नकोच राहू तू
तुझेच रूप दर्पणी
उगी नको ग पाहू तू


उगी नको ग सोडू तू
केस मोकळे असे
लागते गडे इथे
मला असे तुझे पिसे


उगीच चांदवा तुझा
मला नको ग दाऊ तू
मीलनाची आस ही
मना नको ग लाऊ तू


उगी नकोस छेडू तू
मालकौंस जीवनी
उगी नकोस छेडू तू
मारवा तनी-मनी


गडे मला निघायचे
तुझ्या विना जगायाचे
उगीच आसवात तू
राती जागऊ नको .........